วัดชเวนันดอว์ หรือ จะแปลเป็นภาษาไทยเพราะๆ คงได้ว่า พระราชมณเฑียรทอง  เข้าใจว่าในอดีตคงจะเป็นเรือนปิดทองทั้งหลัง จึงเป็นที่มาของชื่อวังมณเฑียรทอง แต่ตอนนี้ เหลือแต่เนื้อไม้ให้เห็น แต่ก็ยังสวยอยู่ เพราะเหมือนกับว่า ทุกทุกมุมมีลายละเอียด ให้ดู ทั้งบานประตู วงกบ เต็มไปด้วย งานไม้แกะสลัก ทำให้หวนคิดไปถึงว่า ขนาดเนื้อไม้เก่าๆ ยังสวยขนาดนี้ ถ้าเคลือบด้วยทองทั้งหลังจะสวยขนาดไหน

ตุ๊กตาแกะสลักบนบานหน้าต่าง

การถ่ายรูปในวัด หรือว่า อดีตวัง ไม่ใช่เรื่องง่าย การส่องสว่างภายในตัววัด ใช้แต่เพียงแสงแดดจากภายนอกเท่านั้น อีกทั้ง ตลอดการเดินดูวัด จะมีเด็กน้อยชาวพม่า ทาหน้าขาวๆ มาเดินขายพวงมาลัย เอาไปไว้พระ ซึ่งแทบเรียกได้ว่า เดินติดซะยิ่งกว่าเป็นเงาตามตัวซะอีก หนูน้อยมีความพยายามสูงมาก แม้ว่าจะปฎิเสธอย่างแข็งขันเท่าไหร่ก็ตาม ราคาพวงมาลัยถูกเสนอมาด้วยเงินหลายสกุล ตั้งแต่ จาร์ต ยัน บาทไทย แล้วหนูน้อยไม่ได้มาคนเดียว แต่มากันเป็นกลุ่มเพราะยึดหลัก การต่อลองเป็นกลุ่มย่อมมีน้ำหนักมากกว่า คนเดียว

นอกจากเด็กน้อยขายพวงมาลัยแล้ว ก็ยังมีเณรมาคอยเดินตาม แล้วเรียกให้เราถ่ายรูปให้ แล้วก็ขอเก็บค่าถ่ายรูป ซึ่งก็มาแนวเดียวกับเด็กขายพวงมาลัย คือ ตื้อไม่แพ้กัน แถมยังมีการเดินไปแล้ว แล้วก็เดินกลับมาถามใหม่ เผื่อว่าจะเกิดการเปลี่ยนใจอยากถ่ายรูปกับเณรขึ้นมากระทันหันแล้ว ไม่กล้าเรียกเณร เณรก็เลย ใช้กลยุทธเกิดกลับมาถามทุกๆ สามนาที เป็นอันว่าถามทุกคนที่ถือกล้องอยู่ในมือ พอไล่ถามครบแล้ว ก็เดินกลับมาถามคนแรกใหม่

เป็นอันว่าจะไม่สามารถถ่ายรูปภายใน หรือนอกวัดได้อย่างสงบเลย เพราะต้องคอยตอบปฎิเสธเหล่า เด็กและเณรทุกๆ สามนาที จะกระทั่งถูกเรียกขึ้นรถ 

แต่ก่อนกลับก็ยังไม่ทิ้ง ลวดลายนักท่องเที่ยวจากเมืองไทย ก็คือ ถ้าไม่ได้จ่ายเงินช็อปของแล้วจะรู้สึกไม่สบายใจ ก็เลยเดินดูของที่ระลึกหน้าวัดซะหน่อย ของที่ระลึกในพม่าที่เห็นได้ทั่วไปเป็นเอาว่าเกือบทุกๆ ที่ที่ผ่านก็ว่าได้ ก็คือ งานแกะสลัก รูปหล่อทองเหลือง และตุ๊กตาหุ่นกระบอก